Reisdagboek - Japan 2011 - Osaka dag 3 - Osaka kasteel en History Museum

Osaka Castle Park

Daarna gingen we op weg naar het kasteel van Osaka. Het is omgeven door parken en slotgrachten dus het is een hele wandeling voordat je bij het kasteel aankomt, maar wek mooi om te zien. Tijdens deze wandeling zag ik een putdeksel met een gravure van het kasteel die erg mooi was. De Japanners maken graag kunstwerken van hun putdeksels. Bij de slotgracht was een man aan het vissen, dus we pauzeerden even om naar hem te kijken en foto's van de omgeving te maken. Daar zagen we ook een man achteruit joggen, heel vreemd... het grappige was dat de andere Japanse mensen niet eens naar de achteruit joggende man keken, maar intens staarden naar ons en hun hoofd omdraaiden toen ze ons zagen... Ik denk dat we opvielen als buitenlanders in onze gisteren gekochte Japanse fashion. Omdat deze reis niet lang na de grote Tohoku aardbeving (en de bijbehorende tsunami en kernramp) plaatsvond, waren er erg weinig andere buitenlanders te zien, misschien is dat ook een verklaring.

Osaka Kasteel

Het kasteel van Osaka zelf is prachtig, ik hou van de combinatie van de lichtblauwe dakpannen met de gouden decoraties. In combinatie met de slotgrachten, kasteelmuren en parken vormt het een mooi geheel. De binnenkant van het kasteel is nu een museum. Niet het beste museum dat ik tot nu toe heb gezien, maar het was goed om een beetje te leren over de geschiedenis van het kasteel en we zagen een aantal geweldige oorlogsoutfits van Japanse generaals. Wellicht dat het nu bijna 15 jaar later wel is verbeterd. Hoe dan ook, elke dag zoveel lopen eiste zijn tol van onze voeten, dus we konden niet wachten om het museum uit te lopen en even te gaan zitten.

We gingen op een bankje voor het kasteel zitten om onze voeten wat rust te geven. Daar maakten we een praatje met een oudere Japanse man, die verrassend genoeg drie woorden Nederlands kon (Ja, de tweede persoon!). Toen hij weg was gebeurde er iets vreemds. Een man op een fiets passeerde ons en staarde naar ons, wat wel vaker gebeurt dus geen probleem, maar toen draaide hij zich om, reed een rondje om ons heen en nam een foto van ons, en vertrok... We hebben toch wel vreemde dingen meegemaakt haha. Tegen die tijd realiseerden we ons dat het al 15.00 uur was en moesten we ons haasten. We wilden ook het Osaka History Museum bezoeken, vlakbij het kasteel, dus we liepen door het park op weg naar het museum. Veel bezienswaardigheden in Japan gaan om 17:00 uur dicht, dus we liepen in snelle pas door.

Osaka Museum of History

Omdat we laat aankwamen waren we bang dat we niet naar binnen zouden kunnen maar dat was geen probleem. Wel jammer was dat alle informatieborden in het Japans waren, dus het was helemaal niet gericht op buitenlanders. Maar het museum was zo gaaf! In plaats van alleen maar artefacten was er zelfs een replica van een Osaka straat honderd jaar terug in de tijd, compleet met geluiden en mannequins. En er was een replica van een oud heiligdom, een verzameling traditionele kostuums en een brug uit de Edo-periode. Naar mijn mening een van de beste musea dat ik heb bezocht. Een nadeel was dat de permanente collectie maar 4 verdiepingen groot is en dat de andere 7 verdiepingen gesloten waren, misschien omdat er op dat moment geen tijdelijke tentoonstellingen waren, maar dat weten we niet. Toch waren onze voeten dankbaar voor de kleine hoeveelheid verdiepingen die open waren.

Okonomiyaki eten, Osaka style

Als je Osaka zegt, zeg je Takoyaki en Okonomiyaki. Omdat we allebei niet van zeevruchten en vis houden wilden we geen Takoyaki proberen, maar Okonomiyaki was voor ons zeker een aanrader! En zo begon onze zoektocht naar Okonomiyaki. Na een tijdje ronddwalen vonden we een restaurant dat gespecialiseerd was in Okonomiyaki en we gingen naar binnen. We wisten meteen dat we de juiste keuze hadden gemaakt. Het personeel was jong en vriendelijk, en nog grappig ook. We namen plaats aan de balie waar het eten voor onze neus werd klaargemaakt. We bestelden een niet-seafood variant. Ik moet zeggen dat ik sindsdien meer originele versies heb geprobeerd met bijvoorbeeld katsuboshi en aonori erop en die waren net zo lekker, ondanks dat ik normaal gesproken een hekel heb aan seafood. De jonge man die onze Okonomiyaki klaarmaakte, maakte een klein kunstwerk van de toppings. Hij was blij toen mijn vriendin foto's nam van het kookproces en bood aan om een foto van ons te maken, dus het was onze eerste foto samen. Het duurde lang voordat we de enorme portie op hadden en uiteindelijk kregen we het niet op. Maar het was het beste en leukste diner dat we in Japan hadden gehad.

Terug in onze kamers keken we weer tv. Japanse tv is zo grappig als je geen Japans spreekt, vooral de reclames. En de laatste foto is het uitzicht vanuit onze kamer 's avonds. Het is niet het mooiste uitzicht, maar ik vond het leuk omdat er altijd veel activiteit was met mensen en auto's en een klein park. Ik vond het leuk om naar het normale Japanse leven te kijken. En 's nachts was het betoverend met al die lichtjes.